---
title: "Gülüşüyle Büyüten Kadın: Adile Naşit’in Ardında Kalan İzler"
date: "2025-08-26 10:06:12"
author: "Kerim Kökden"
tags: "Köşe Yazıları", "Adile Naşit", "Kemal Sunal", "Münir Özkul"
canonical_url: "https://www.mynet.com/gulusuyle-buyuten-kadin-adile-nasit-in-ardinda-kalan-izler-190101293745"
original_url: "https://www.mynet.com/gulusuyle-buyuten-kadin-adile-nasit-in-ardinda-kalan-izler-190101293745"
---
# Gülüşüyle Büyüten Kadın: Adile Naşit’in Ardında Kalan İzler
## “Masalcı Teyze”den Türk Sinemasının Kalbine
Adile Naşit’i sadece bir oyuncu olarak anmak büyük haksızlık olur. TRT ekranlarında "Uykudan Önce" programında masallar anlatırken bir kuşak çocuğu uykuya hazırladı. Yalnızca bir televizyon programı değil, çocukların hayatına değen, anne şefkatiyle yoğrulmuş unutulmaz bir hatıraydı. Bugün orta yaşlarına gelmiş insanlar bile onun masal sesini anımsadığında gözleri doluyor.
![320x180](https://imgrosetta.mynet.com.tr/file/21029888/1200xauto.jpg)
## Kemal Sunal, Münir Özkul, Şener Şen ve Adile Naşit: Bir Kuşağın Vazgeçilmez Dörtlüsü
Hababam Sınıfı deyince aklımıza gelen “Hafize Ana”, Türk sinemasının en güçlü yan rollerinden biridir. Herkes öğrencidir, herkes gürültücü, şamatacı ama Hafize Ana’nın şefkati o sınıfı bir aileye dönüştürür. Adile Naşit, yalnızca bir “yardımcı karakter” değil, hikâyenin duygusal temeliydi. Onun olmadığı bir sahne, eksik kalırdı.
## Hayatın İçindeki Acılar: Gülüşün Altında Gizlenen Hüzün
Belki de Adile Naşit’in oyunculuğunu bu kadar güçlü kılan şey, yaşadığı acılardı. Çocuğunu genç yaşta kaybetmesi, hayatında hiç silinmeyen bir iz bıraktı. Ancak o acıyı sahnede umutla, sevgiyi büyüten bir dille dönüştürdü. İzleyiciye hüzün göstermedi, aksine kendi kederinden umut üretip insanlara mutluluk sundu. İşte bu yüzden onun gülüşü sahte değil, gerçekti.
## Bir Sanatçının Mirası: Sevgi, Samimiyet ve İçtenlik
Bugün yeniden dönüp eski Yeşilçam filmlerini izlediğimizde fark ediyoruz ki, Adile Naşit’in bıraktığı en büyük miras, şefkat ve samimiyet. Seyirciyle arasında görünmez bir bağ vardı. O yüzden insanlar onu izlerken “oyuncu” değil, “kendi ailelerinden biri” olarak gördü. Belki de bu yüzden vefatının üzerinden yıllar geçse de adı unutulmuyor, hafızalardan silinmiyor.
## Adile Naşit’i Neden Unutamıyoruz?
Çünkü Adile Naşit, bir dönemin değil, bir ömrün parçası oldu. Bugün torununa masal okuyan bir anneanne, onun "Masalcı Teyze"siyle özdeşleşiyor. Hababam Sınıfı’nı yeniden izleyen gençler, Hafize Ana’yı görünce yüzlerinde bir tebessüm buluyor. O yalnızca bir oyuncu değil, kolektif hafızamızın, ortak duygularımızın bir sembolü oldu.
## O Gülüş Hâlâ Aramızda
Kimi insanlar vardır, giderler ama yok olmazlar. Adile Naşit de onlardan biri. Bugün televizyon ekranında görmesek de, sesiyle, yüzüyle, anılarıyla ve bizde bıraktığı duygularla hâlâ hayatımızın bir yerinde varlığını sürdürüyor. Onu anmak, sadece bir sanatçıyı hatırlamak değil; insanlığın en saf duygularını, sevgiyi ve samimiyeti hatırlamaktır.
