Danışanlardan en sık duyduğum sorunlardan bir tanesi, aile içerisinde yaşanan sorunlardır. Kişiler istediklerini yaptıkları ve ihtiyaçları doğrultusunda hareket ettiği takdirde ailelerinin dağılacağını düşünürler.
Hayatla bağlantı ve ilişki kurmayı anne babamızdan öğreniyoruz. Onlarla kurduğumuz ilişki modelini, hayatımız boyunca pek çok farklı insanla tekrar tekrar deneyimliyoruz. Bir kalıp öğrenip onun tekrarlarını hayatımız boyunca yaşıyoruz. Bu kalıp bize uymuyorsa, bizi mutsuz eden etkenler varsa, öncelikle anne ve babayı olduğu gibi, yargılamadan, haddimizi bilerek kabul edeceğiz. Bize yaşamı verdikleri, varoluşumuzun sebebi oldukları için onları olduğu gibi kabul edeceğiz. Fakat bu kendimizden ödünler vereceğiz anlamına gelmiyor. Bu gücü arkamıza alarak kendi yetişkin benliğimize doğru yol alacağız.
Anne ve babayla problemleri çözmeden, ailedeki bakış açısını ve algıyı değiştirmeden maalesef yetişkin olmak, yetişkin hale dönüşmek ve bu olmadan da mutlu olmak mümkün değildir.
Eşimiz, hayatımız boyunca kendimize tuttuğumuz en büyük aynadır. Her ne deneyimliyor ve yaşıyorsak, tamamen kendi algımızla ve kendimizden ona doğru konuşuyoruz.