DÖNECEKSİN

DÖNECEKSİN İçime attım yalnızlığımı Tepeden tırnağa çöktü tüm yoğunluğuyla Kapkara bir bulut Göz gözü görmez sis gibi Hiçbir farkı yok akla karanın Akşamı da bir artık sabahı da Güneş tepenin arka yüzünden doğup Arka yüzünden batıyor Kuzda kalmış bedenim ruhum Isıdan ışıktan habersizim Yüreğimin mevsimi Son baharın daha sonu Kışın daha soğuğu Yelkovan kaç tur atmış Akrep nereye gelmiş Ne fark eder ki Zamanla alış verişim çoktan bitmiş Çoktan sonlanmış pazarlığımız Harcanmışlığın İtilmişliğin Yükünü taşıyorum Çokluğun içinde yokluğu soluyarak Çaresiz zavallı ve korumasız bir yürekle İtildiği kuytuda Anasız kalmış bir çocuğun ağlaması var içimde Dökülen yaşlar Birer pıtrak gibi Yırtıp acıtarak geçiyor geçtiği yerden Umutsuzluğun düğümleri var boğazımda Yutkunmalarımda can pazarı Döneceksin biliyorum döneceksin Gözden kaybolduğun yerden Yüzüm gün görecek Bedenim ruhum ısı Sevince çevireceksin Tuttuğum yası Sırf bu yüzden dayanıp direniyorum