Savaşlar daima ölümün, acının, gözyaşının ve çaresizliğin tarihi olagelmiştir.
Kahramanlık hikayeleri, şanlı zaferler, göğüs göğüse çarpışmalar, mucizeler, mitleşmiş cesaretlerin ardındaki bu buğulu gerçek daima savaşın gölgesinde unutulmuştur.
Savaşların mağdurları genelde en fakirler, kadınlar ve çocuklar olur. Ancak tarih yazımı erkek egemenliğinde olduğundan kadınların savaş anıları, acıları, hikayeleri hep arka planda kalır.
İnsanlık tarihinin en kanlı ve acımasız savaşlarından II. Dünya Savaşı da farklı değil. 100 milleten milyonlarca insanın mağdur olup acılar çektiği, yaralarının hala sarılamadığı korkunç bir savaş.
İşte II. Dünya Savaşı’nda, Japonya’nın askerlerine hizmet etsin diye köleleştirdiği “comfort women”ların hikayesi de bunlardan yalnızca biri.
Savaş sırasında Japonlar birçok mevzide kaybetmeye ve muharebe süreleri uzayınca ordu yetkilileri askerin moralini yükseltmek için korkunç bir çözüm üretmişler.
Savaşın yaşandığı bölgelerde, işgal edilen yerlerde askeri birliklerin yanına askeri genelevleri yaptılar. Bu genelevlerin adına “comfort stations”, burada seks köleliği yaptırılan kadınlara “comfort women” adını verdiler.
Raporlara göre ilk comfort stationlar Çin’e yakın bölgelerde 1931 yılı civarında kuruldu.
Kadınların çoğu Koreli’ydi. Çin ve Filipinler gibi ülkelerden de kadınlar vardı. Savaş boyunca yaklaşık 200.000 kadının seks kölesi haline getirildiği tahmin ediliyor.
Kadınlar askeri kışlayın yanında, bazen duvarlı kamplarda gözaltında tutuluyordu. Gün içinde onlarca askerin tecavüzüne, işkencesine ve hakaretlerine maruz kalıyorlardı.
Bu kadınların bir kısmı hayat kadınlarından oluşurken, büyük çoğunluğu Japon İmparatorluk Ordusu için yemek pişirme, hizmet verme ve hemşirelik yapma vaadiyle kandırılıp köleleştirilen kadınlardı.
Savaş boyunca tecavüze ve işkenceye uğrayan kadınlardan birçoğu cinsel hastalıklara yakalandı. Birçoğu öldü. Hastalananlar askerler tarafından öldürüldü. Çok azı hayatta kalabildi.
Savaştan yıllar geçtikten sonra, hayatta kalan 100 kadar kadının etrafında örgütlenen eylemlerle Japon hükümetinin özür dileyip tazminat ödemesi istendi.
Japonlar uzun süre bunu reddetti ve görmezden geldi. İlk kez 1995 yılında adım atıldı. 2015 yılına gelindiğindeyse devlet nezdinde özür dilendi ve 6 milyon dolar tazminat ödendi.
Ancak Güney Koreli kadınların isyanı dinmiş değil. Özrün samimi bulunmayışı, müzakerelerin kadınlarla yapılmaması gibi sebeplerden dolayı hala öfkeliler.