Küresel piyasaları, döviz kurlarını ve gelişmekte olan ülke ekonomilerini derinden etkileyen Carry Trade kavramını inceliyoruz bugün!
Yatırımcı, faiz oranlarının sıfıra yakın veya çok düşük olduğu bir ülkenin para birimiyle kredi çeker veya borçlanır, elde ettiği bu fonu ise faiz oranlarının yüksek olduğu başka bir ülkenin tahvil, bono, mevduat gibi varlıklarına yatırır.
Japonya Merkez Bankası, uzun yıllar boyunca enflasyonla mücadele ve ekonomiyi canlandırmak için sıfır veya negatif faiz politikasını benimsemiştir. Bu durum, Japon yenini dünyadaki en düşük maliyetli borçlanma para birimi haline getirmiş ve küresel fonlar için en popüler Carry Trade kaynağı yapmıştır.
Bir yatırımcı veya fon, Japonya'dan %0,1 veya %0,25 gibi yok denecek kadar az bir faizle Japon yeniYeni cinsinden borç alır. Aldığı bu yenleri döviz bürosunda veya bankada bozdurarak yüksek faiz veren başka bir ülkenin para birimine çevirir ve o ülkenin yüksek getirili devlet tahvillerine yatırır.
Yatırımcının kazancı, borçlandığı ülkenin düşük faizi ile yatırdığı ülkenin yüksek faizi arasındaki net faiz farkıdır. Yatırımcı, arada oluşan bu büyük makas sayesinde hiçbir ek üretim yapmadan risksiz (veya düşük riskli) bir getiri elde etmeyi hedefler.
Bu işlem genellikle bireysel yatırımcılar tarafından değil; büyük hedge fonları, bankalar ve uluslararası finans kuruluşları tarafından yüksek kaldıraçla milyarlarca dolar büyüklüğünde yapılır. Küçük faiz farkları devasa tutarlarla çarpıldığında milyarlarca dolarlık kârlar elde edilebilir.
Carry Trade mekanizmasının en büyük tehlikesi kur değişimleridir. Yatırımcı kârı faizden elde eder ancak yatırım vadesi bittiğinde parasını tekrar Japon yenine çevirmek zorundadır. Eğer bu süreçte yatırım yaptığı ülkenin para birimi değer kaybeder veya Japon yeni ani bir şekilde değer kazanırsa da elde edilen tüm faiz geliri kur farkı zararından dolayı buharlaşabilir.
Küresel piyasalarda işler tersine dönmeye başladığında, örneğin Japonya Merkez Bankası faiz artırmaya karar verdiğinde ya da küresel bir kriz çıktığında yatırımcılar pozisyonlarını hızla kapatmak ister. Yüksek faizli varlıklarını satıp yen borçlarını geri ödemek için döviz satın alırlar. Bu durum küresel borsalarda sert düşüşlere ve finansal piyasalarda büyük dalgalanmalara yol açar.
Ülkeye giren döviz miktarını artırarak kısa vadede yerel para birimini güçlendirebilir ve varlık fiyatlarını yukarı çekebilir; ancak bu fonların ani çıkışları ekonomilerde kriz tetikleyicisi olabilir.