sen hiç kendin ağladın mı ?
ben çok ağladım .
uyandığım bu dünyada en çok kendime acırdım .
en umutsuz arkadaşıydım , arkadaşların .
istiridyenin içinde yaşamaya razıydım .
in cin olmalıydım .
beni birisi yolda buldu .
baygın halde kenara koydu .
çekti gitti , işte yeniden yalnızım
kanım yerde kaldı , halsizim
gücüm olsa biraz emekleyerek evime giderdim
evimde yine bi ben bi kendim
kuş kanadın kıymetini kanadı yanınca anladı
elime bal sürünce cümle arılar elime damladı
karanlığım gecenin karanlığını zevale uğratır
uzun uzun bakma bana bu hal beni utandırır
tuhaf olay beni üzen sen
teselli veren sen
kurtulmaya da çaban yok
ben neyinim , neden ben ?!
kaçıp gitsem uzaklara
bilirim beni bulur
ne benle mutlu olur
ne bensiz huzuru bulur
halimi anlayan yok , yaşamak ne zor iş imiş
halimi anlayan yok arkadaş , yaşamak hayli zor bi zanaat
vaktimi benden çalan çok , kurtulmak ne zor iş imiş
kurtulmak ne zor bir iş imiş , vaktimi benden çalan herkesten