ÖLÜMÜN NEFESİ
Lal olsun dilim
Dilin adımı anmasaydı
Ucu paslanmış çuvaldızla dikseydim
Ve belki pişmanlık olmayacaktı
O zaman saçılmazdı ağzımdan günahlar
Yüreğimde isyanların sesi duyulmazdı
Olmazdı içimde yokluğunda dilenen çocuklar
Adın sigara dumanı misali tütmeseydi ağzımda
Ve belki ben
Yıldızların kötülere inat kaydığı gecelerde
Her hangi biri olurdum işte
Sevmezdim güneşi çabuk batan bu şehri
Ardından bakmazdım
Her sana benzeyenin
Hıçkırıklarımın haykırışlarımın aşinası olmazdı
Adını gözyaşlarımla yazdığım duvarlar
Ayrılık denen şeytana atmak için
Olmazdı Öfkeli avuçlarımda küçük taşlar
Ve ben seni gördüğüm zaman
Sinemi parçalarcasına ah çekmeseydim
Ne olurdu da olmayaydı
Yirmi nisan pazartesi gecesi
Hayalin azılı katil gibi peşimde
Ensemde ölümün nefesi
Adın dilimde
SEMİH POLAT