Zamanda Kaybolus
zaman en derin sürgündür..
geçmişin yaşanmamışlıklarında keskinlesen..
tenimde özleme benzer bir tad var..
ruhumun fırtınaları öyle sessiz..
yarının bilmeceli ağlarına takılı her isteğim..
avuçlarımda askın ter kokusu..
sımsıkı kapalı..
zamanın acımasızlığından sakladığım..
zaman en zalim sürgün..
kendi acımasızlığımızla kendimizi sürdüğümüz..
yitene yas mıdır bu eylemsizliğim..
asla elde edilemeyeceğe olan umutsuz bakış mı?
kendimden kaçışım yok..
zaman en soğuk sürgün..
Tenimdeki giderek büyüyen yangınlara..
oysa ben öyle değildim..
ninnilerle uyutmuştum özlediğimi bildiklerimi..
ah ama iste içimde uyanan anlamalar..
gidenin geri dönmeyeceği gerçeğine korkulu bir dokunuş..
Ah daha keskin bıçak var mıdır insan umuduna
insanin kendini kandırışlarından daha derin bir günah var mı
kendi yüreğimizdeki gölgeler
umudumuza dair ışığı körelten
zaman en büyük yok oluş
korkular sarınca arzuları
erteliyoruz