Hediye poşetleri, kavanozlar, ambalaj kağıtları ve sağlam paketler çoğu zaman "Bir gün mutlaka işe yarar" düşüncesiyle saklanıyor. Psikolojik açıdan bu alışkanlık her zaman istifçilik olarak değerlendirilmiyor. Davranışın arkasında, gelecekte ortaya çıkabilecek bir ihtiyaca karşı hazırlıklı olma isteği bulunabiliyor. Kişi, henüz karşılaşmadığı bir durum için elinin altında kullanabileceği bir çözüm olduğunu bilerek kendisini daha güvende hissedebiliyor.
Kutuları ve poşetleri saklamak bazı kişilerde hazırlıklı olma, kontrol ve tasarruf hissi yaratabiliyor. Bir gün ihtiyaç duyulabilecek bir eşyanın evde bulunduğunu bilmek, beklenmedik bir durum karşısında hazırlıksız yakalanma endişesini azaltabiliyor.
Bu alışkanlık özellikle şu davranışlarla kendisini gösterebiliyor:
Pahalı ürünlerin kutularını iade veya değişim gerekebilir düşüncesiyle saklamak,
Güzel poşetleri daha sonra hediye verirken kullanmak için ayırmak,
Sağlam kutuları taşınma veya kargo için tutmak,
Hala işe yarayabileceği düşünülen bir şeyi çöpe atmak istememek,
İhtiyaç anında kullanılabilecek bir eşyanın hazır olduğunu bilmekten rahatlık duymak,
Daha sonra yeniden satın almak yerine eldekini değerlendirmeyi tercih etmek.
Kişi sakladığı eşyaların nerede olduğunu biliyor, gerektiğinde kullanıyor, miktarını sınırlayabiliyor ve fazlalıkları rahatlıkla atabiliyorsa bu durum yalnızca pratik bir alışkanlık olabilir. Ancak kutular ve poşetler evin kullanılabilir alanlarını işgal etmeye başlıyor, yıllarca hiçbir işe yaramadan tutuluyor veya onları atma düşüncesi yoğun kaygı ve huzursuzluk yaratıyorsa durum farklı değerlendirilebilir.
Hala kullanılabilecek bir ambalajı çöpe atmak bazı kişilerde bir şeyi boşa harcamış olma hissi yaratabiliyor. "Ya sonra lazım olursa?" düşüncesi burada devreye giriyor. Kişi kutuyu attıktan kısa süre sonra ona ihtiyaç duyabileceğini ve verdiği karardan pişman olacağını düşünebiliyor.
Üstelik mesele her zaman yalnızca kullanışlılık da değil. Bazı ambalajlar alınan bir hediyeyi, önemli bir alışverişi veya özel bir günü hatırlatabiliyor. Başkası için sıradan görünen bir poşet ya da kutu, onu saklayan kişi için bir anıyla bağlantılı olabiliyor.
Belirli sınırlar içerisinde tutulduğunda kutu ve ambalajları yeniden kullanmak hem ekonomik hem de sürdürülebilir bir tercih olabilir. Birkaç sağlam kutuyu, temiz poşeti veya kullanılabilir ambalajı belirli bir yerde saklamak; kargo gönderirken, taşınırken veya hediye hazırlarken kolaylık sağlayabilir. Buradaki temel ayrım, saklanan eşyaların gerçekten kullanılabilir olması ve miktarının kontrol altında tutulması.
Aradaki farkı anlamanın yollarından biri kişinin kendisine şu soruları sorması olabilir: "Bunun nerede olduğunu biliyor muyum?", "Gerçekten zaman zaman kullanıyor muyum?" ve "Fazla olduğunda rahatça atabiliyor muyum?"
Cevaplar evetse söz konusu davranış pratik bir alışkanlık olarak değerlendirilebilir. Ancak eşyalardan vazgeçmek yoğun kaygı veya suçluluk yaratıyorsa ve biriken nesneler günlük yaşam alanını etkilemeye başladıysa davranışa daha yakından bakmak gerekebilir. Sonuç olarak boş kutuları, poşetleri ve ambalajları "sonra kullanırım" diyerek saklamak tek başına bir istifçilik göstergesi değil. Bazı insanlar için bu eşyalar, gelecekte karşılaşabilecekleri küçük sorunlara karşı hazırlıklı olduklarını hissettiren bir güvence işlevi görebiliyor.