Ulusal Uyum Planlarını (National Adaptation Plans), ülkelerin iklim değişikliği etkilerine karşı uyum sağlama ve direncini orta ve uzun vadede artırmayı hedefleyen stratejiler olarak düşünebiliriz. Her bir ülkenin karşı karşıya kaldığı benzersiz zorluk ve iklim risklerine göre tasarlanan bu planlar, ulusal, bölgesel ve yerel düzeyde savunma mekanizması kurmayı amaçlar.
Günümüz tablosunda 1,5°C sınırına yönelik adımların beklenen sonuçları vermemesiyle birlikte iklim krizinin aşılan kritik eşiklerinin yarattığı kaçınılmaz etkilerinin ivme kazanması uyum sağlamayı bir gereklilik haline getiriyor. Bu yüzden iklim krizine karşı sadece anlık değil NAPs gibi altyapı kuran, sistemli dönüşüm yaratan ve kaynakları güvene alan uzun vadeli bir direnç inşa etmek büyük önem taşıyor.
Ulusal Uyum Planı hazırlamak ve finanse etmenin güçlüğü noktasında Yeşil İklim Fonu (GCF) ve Küresel Çevre Fonu (GEF) gibi küresel fonlar, uyum planlarının tasarlanma ve uygulamaya geçirme açısında büyük rol oynar. Bu doğrultuda çeşitli ulusal eylem planlarının yapıldığı pek çok ülkeden birkaçını Tuvalu'nun sular altında kalmaması için bir kara şeridi oluşturulması ve Malavi ile Pakistan gibi afet savunması zayıf ülkerde Erken Uyarı Sistemlerinin (EWS) kurulması olarak söyleyebiliriz.