Araştırmacılar, 12 farklı taze meyve ve sebze türünü inceleyerek kabuk, sap, çekirdek ve diğer atık olarak görülen bölümlerin besin değerlerini analiz etti. İncelenen 12 ürünün 10'unda, genellikle çöpe atılan kısımların çok daha yüksek miktarda lif içerdiği belirlendi.
Araştırmada özellikle ananasın kabuğu ve orta kısmının, meyvenin etli bölümüne kıyasla yaklaşık 5 kat daha fazla lif içerdiği tespit edildi.
Bal kabağında ise kabuk ve çekirdeklerin 100 gramında 9,25 gram lif bulundu. Bu miktarın, önerilen günlük lif ihtiyacının yaklaşık üçte birine karşılık geldiği belirtildi.
Araştırmanın proje lideri Dr. Rachel Gibson, genellikle tüketilmeyen bu bölümlerin meyve ve sebzelerin toplam ağırlığının yüzde 25 ila 48'ini oluşturduğunu söyledi.
Gibson, insanların satın aldıkları ürünlerin önemli bir bölümünü çöpe attığını belirterek bunun yalnızca besin değeri açısından değil, ekonomik açıdan da kayıp olduğunu ifade etti.
Araştırmacılar, meyve ve sebzelerin atık olarak görülen kısımlarının tüketilmesine yönelik bir menü de hazırladı. King's College London'da sunulan menünün ardından katılımcılara bu tür yiyecekleri denemelerini neyin teşvik edeceği soruldu.
Sonuçlarda, çevresel faydalardan ziyade daha fazla lif tüketme imkanının katılımcılar için daha güçlü bir motivasyon olduğu görüldü.
Ancak araştırmacılar, bütün kabuk ve çekirdeklerin doğrudan tüketilmesini önermiyor. Bu kısımlarda bulunabilecek pestisit kalıntıları ve diğer kirleticiler konusunda daha fazla araştırmaya ihtiyaç duyulduğu belirtildi.