Cevdet Bagca - Nefesimi süreyim

Nefesimi Nefesimi "Ayrılıklar uyandırmalı kör yüreğimi. Cehennem yangınlarından, ölmeden çıktıysa bedenim; artık benim olmalıyım, benim. Yeter yüreğimi bir çift gözün ateşine rehin verdiğim. Ateş artıgı değildir karşılığımız. Pusatını dağ sisinden alan, firarını mermisine emanet eden,bir namludur bu. Eşkıya sevda ki; zulasında asılı durur kefenlediği ölümü. Ellerinin çeliğine su verilmiştir ta Adem`den beri. Bilir ve intihar cüretiyle yoklar yüreğinin tetiğini. Güneşin kızılca kıyametine çatar kuruyan umut dallarını. Yanacaksa, cehennemden beter yanmalı! Kim anlar ki eşkıyanın sağlamlığını; Özleminin çiseyle yıkanmış şafak değerini kim? Hani ellerine kuşlar İnerdi, kardan üşüyen kuşlar... Bahçen kuş sevinçleriyle inlerdi ay Şahrud. Eşkıya yüreğime çığ düştü, Üşüyorum ha... Aç ellerini. " Geldim mutsuzluğumla Yürek susuzluğumla Koynuna al demiyom eşikte koyma beni Koynunda yatır demem Yeter bağışla beni Aç ellerin gireyim Sana ömrüm vereyim K