Geleceğe umutla bakalım

Bir yılı daha gerilerde bıraktık. Bu yılda umutlara pencere açmak üzere yaşama kaldığımız yerden devam edeceğiz.

Geçtiğimiz yılın hesabını herkes kendisine göre tutmuştur. Ben de tuttum 2012 Mersin'de hayırların yapıldığı bereketli bir yıl olmadı. Tuzu kuru olanlar için diyecek pek bir şey yok; onlara Allah çok daha fazla versin ama…

Âmâsı iki yakası bir araya gelmeyenlerden bekleyeceğimiz hiçbir şey yok; çünkü onlar ay sonunu ancak getirebilen geçen yılın değişmezleri…

Elli yaşına gerdim, orta direğin zorlandığını, fakirin parçalandığını ve ekmeğe muhtaçların zavallılığını görmediğim yılı bırakalım, gün dahi olmamıştır.

Fakat şu zenginler, sadece maalesef bir kaçını bir kenara ayırarak genele baktığımızda, bu kentin kültürüne, eğitimine, sanatına, sporuna ve her şeyden öte fakirine fukarasına el atan iş adamlarımız var mı? Suphi Öner, Mahmut Arsalan gibi birkaç tane daha isim sayabiliriz.

Bırakın iş adamını, iş dünyasının sivil toplum örgütleri kaç yetim doyurdu, kaç okul, kaç cami yaptı ve Mersin’in kültür, sanat geleceğine hangisi bir çivi çaktı?

Tabii, çakanlar var, yetiyor mu? Yetmiyor, yetmez de; çünkü yıllardır sahipsiz kalmış bir kenti ayağa kaldıracak kudret, işbirliği ve kararlılık yeterli hiç olmamış.

Paylı paysız geçtiğimiz yılın faturasını keserken, hiç olmazsa iğneyi de şimdi kendimize batıralım. Şunu da itiraf edeyim: Geçtiğimiz yıl da Mersin Gazeteciler Cemiyeti olarak biz de elle tutulur bir şey yaptığımıza inanmıyorum. Bundan önce olduğu gibi Başkan Ahmet Ünal klasiği yine devam ediyor. Ne bir hizmet binası, ne bir sosyal tesis ne de kentte öncülük edilen bir konu.

Aslında ben, en çok benim gibi sokakta, televizyon ve radyoların mutfağında ömür tüketen meslektaşlarım için üzülüyorum. Onlar, Mersin basın camiası olarak patronundan çalışanına mesleklerini icra etme bağlamında zorluklara göğüs gererek tarih yazıyorlar.

Acıdır ki, bu yetmiyor. Bir kentte gazeteciler öncü vasıflarını sadece ‘geçim derdi ‘yüzünden yitiriyorlarsa, durup düşünmek lazım. Gazeteci, yazar, oyuncu, heykeltıraş, sporcu, iş adamı hangi branşta olursa olsun bunları üreten bir kent olduğumuz söylenemez. Yani Atatürk’ün sanat adına dediği gibi damarları kopmuş bu kentin…

Mersin, 2013 yılıyla birlikte oyunların havasına bürünmesi gerekiyor. 2013 Akdeniz Oyunları kaçırılamayacak büyük bir fırsat ve bir gurup yöneticinin dışında el atanları duymuyoruz bile.

Eğer bu oyunlar kusursuz bir şekilde yapılır ve kentimizde beklenen değişimi gösterirse emeği geçenlerin heykellerini dikmek gerekecek.

Aslında umutsuz değilim, bu kent bunu başarır, tabii 2001 selinde ki o kucaklaşmayı sağlayabilirsek. O gün Mersin selle boğuşurken doğulusu batılısı bir birinin yardımına koşmuş, evlerini birbirlerine açmıştı. Yine böylesi bir sahiplenme gerekiyor bu oyunlar için.

Her şeye rağmen Mersin bunu başaracak güçte, yeter ki geleceğe yine umutla bakalım…