Bu kategoride ilk sıraların sahibi olan ülkelerde gördüğümüz ortak noktayı bütüncül politikalar izlemeleri olarak ifade edebiliriz. Yenilebilir enerji alanında ilk sırada yer alan Norveç, coğrafyasını bir avantaja dönüştürerek elektrik ihtiyacının neredeyse tamamını sahip olduğu hidroelektrik santralleriyle karşılarken; Enerji Adaları projesiyle diğer ülkelere de enerji ihraç edebilen Danimarka'da toplumun da dahil olduğu bir modelin var olduğunu görüyoruz. Üçüncü sırada yer alan İsveç ise kojenerasyon tesislerinin yanı sıra yüksek karbon vergisi ve sanayide erken yeşil dönüşüm uygulamalarıyla bu rapordaki diğer devletler için çarpıcı bir mesaj veriyor.
Yenilenebilir enerji, aslında COP gibi zirvelerde verilen taahhütler ile koyulan hedeflerin pratikte ne kadar karşılık bulduğunu gösteren en net kriterdir. Greenwashing kampanyalarının en büyük paravanı olmayı sürdüren yenilebilir enerji projeleriyle birlikte devam eden fosil yakıt yatırımları NAP planları ile uygulamalar arasındaki mesafeyi anlamamız açısından gerçekçi bir tablo sunuyor. Bunun yanında gelişmekte olan ülkeler için gereken finansman eksikliği de temiz enerji dönüşümünün küresel ölçekte hızını yavaşlatan en büyük engellerden biri olmayı sürdürüyor.
Raporu incelediğimizde yenilenebilir enerjide yüksek bir not almanın genel sıralamada tek başına yeterli olmadığını açıkça fark edebiliriz. Özellikle de Çin örneğinde temiz enerji yatırımlarının kömürün baskın konumu geçemediğini görebiliyoruz: Yenilebilir enerji kategorisinde 15. sırada yer alan Çin, sera gazı emisyonları kategorisinde çok düşük performans göstererek genel sıralamada 54. sıraya kadar geriliyor. Bunun yanında yenilebilir enerji kategorisinde ilk sırada yer alan Norveç'in enerji kullanımı ve fosil yakıtlara yönelik ihracattaki konumunu değerlendirdiğimizde endeksteki sıranın neden bugün bile boş olduğunu görmek mümkün. Bu çelişki bizi ülkelerin yenilebilir enerjideki başarılarının ötesine, verimlilik konusuna taşıyor.
markasıdır.
Haber Gönder
Okuyucu Yorumları 0 yorum