CCPI raporunun metodolojisine baktığımızda bir ülkenin ilk sıralarda yer alabilmesinin temel yolu endeksin değerlendirildiği 4 ana alanda yani Sera Gazı Emisyonları, Yenilenebilir Enerji, Enerji Tüketimi ve İklim Politikası kategorilerinde eksiksiz bir performans sağlamaktır. Tabii raporun ilk üç sırasının da boş olduğundan da görebildiğimiz gibi günümüzde bu kriterlerin tamamını karşılayabilen bir ülke bulunmuyor.
Dördüncü sırayı alan Danimarka'ya baktığımızdaysa diğer kategorilerde ilk sıralarda yer alsa da kişi başına düşen enerji tüketimi kategorisinde puan kaybettiğini görüyoruz. Onu takip eden ülkeler küresel iklim eylemlerinde önemli bir ole sahip olsa dahi net sıfır hedefleri fosil yakıt bağımlılığı gibi çeşitli nedenler onları listenin alt sıralarına taşıyor.
CCPI raporunun 21. sayısında da zirvenin boşluğunu G20 ülkelerinin küresel emisyonların 3/4'ünden sorumlu olmasına dayandırabiliriz. Dünyanın en büyük ekonomilerinin sıralamada en altta yer almasının bir tesadüf olmadığı bu tabloda, fosil yakıt üreticisi ve tüketicisi Suudi Arabistan (67. sıra), Rusya (64. sıra) ve ABD'nin (65. sıra) yanı sıra yenilenebilir enerjide rekorlar kıran Çin'in (54. sıra) de kömür ve ağır sanayi bağımlılığı onu bu endeksin en sonlarına taşıyor.
2005 yılından bu yana her sene COP zirvelerinde sunulan CCPI raporunda 1, 2 ve 3. sıralarında hiçbir ülkenin yer almamasını sadece istatistiki veriler ya da teknik derecelendirmeler çerçevesinde düşünmemek aksine bunu önemli bir uyarı olarak değerlendirmek lazım. Çünkü bu rapor bize her şeyden öte aslında son on yılda hiçbir ülkenin 1,5°C hedefi için gereken adımları yeterince uygulamadığını gösteriyor. Peki, dev ekonomiler küresel emisyon yükünün ne kadarını taşıyor? Bir sonraki yazımızda, emisyon trendlerindeki çelişkileri, düşüşleri ve sera gazı kategorisindeki büyük uçurumu ele alacağız.
markasıdır.
Haber Gönder
Okuyucu Yorumları 0 yorum