HABER

Bize Ulaşın BİZE ULAŞIN

A'râf suresi 54. ayet tefsiri ve meali nedir? A'râf suresi 54. ayeti okunuşu ve anlamı

İslam dinini anlamanın en iyi yolu Kur'an-ı Kerim’i okumaktır. Ancak bu tek başına yeterli değildir. Anlatılan her şeyi anlamak için surelerin ve ayetlerin meallerine ve tefsirlerine de bakmak gerekir. Kur'an’ın en önemli surelerinden olan A'râf suresi, pek çok Müslüman’ın araştırdığı ve ezberlemeye çalıştığı bir suredir. A'râf suresi 54. ayet ise çok faziletli olduğu için öne çıkar. A'râf suresinin 54. ayetinin okunuşu nasıldır?

A'râf suresi 54. ayet tefsiri ve meali nedir? A'râf suresi 54. ayeti okunuşu ve anlamı

İçindekiler

  • A'râf suresi 54. ayet nasıl okunur?
  • A'râf suresi 54. ayet ne anlama gelir?
  • A'râf suresi 54. ayet tefsiri nedir?
  • A'râf suresi 54. ayet fazileti nedir?
  • A'râf suresi 54. ayeti niçin okunur?

Bakara ve Şûrâ surelerinden sonra en çok ayete sahip olan sure A'râf suresidir. Toplam 206 ayet içerir ve kitapta 39. Sırada yer alır. İsmini 46. ve 48. ayetlerde geçen “el-A'râf” kelimesinden alır. Bu sözcüğün anlamı ise cennet ve cehennem arasında kalan dağ demektir. Mekke’de indirilen bu sure, İslam dini esasları ve diğer dini kurallarla ilgili çok önemli kurallar içerir. Sure içinde bazı peygamberlerle ilgili kıssalara yer verilir. Müminler bolca okuyup dinlediği bir sure olan A'râf suresinin 54. ayeti, kısa olduğu için kolay bir şekilde ezberlenebilir.

A'râf suresi 54. ayet nasıl okunur?

A'râf suresi 54. ayet okunuşu, özellikle bu sureyi ezberlemeye çalışanların araştırdığı bir konudur. Arapça bilen kişiler, direkt Kur'an-ı Kerim’de yazan şekilde okuyabilirler. A'râf suresi 54. ayet Arapça yazılışı şöyledir:

araf54

A'râf suresi 54. ayet Türkçe okunuşu ise Arapça bilmeyenlerin başvurduğu yazım şeklidir. Bu sayede kolay bir şekilde sureyi ezberleyebilirler. A'râf suresi 54. syetin Türkçe olarak okunuşu aşağıda verilmiştir:

  • İnne rabbekumu(A)llâhu-lleżî ḣaleka-ssemâvâti vel-arda fî sitteti eyyâmin śümme-stevâ 'alâ-l'arşi yuġşî-lleyle-nnehâra yatlubuhu haśîśen ve-şşemse velkamera ve-nnucûme musaḣḣarâtin bi-emrih(i)(k) elâ lehu-lḣalku vel-emr(u)(k) tebâraka(A)llâhu rabbu-l'âlemîn(e)

A'râf suresi 54. ayet ne anlama gelir?

A'râf suresi 54. ayet anlamı sayesinde Müslümanlar, bu ayetin ne demek istediğini anlayabilir. Çok önemli bir konuya değinen bu ayetin Türkçesini bilmek müminler için de önemlidir. A'râf suresi 54. ayet meal olarak şu şekildedir:

  • Şüphesiz ki rabbiniz, gökleri ve yeri altı günde yaratan, sonra arşa istivâ eden; geceyi, durmadan kendisini kovalayan gündüze bürüyüp örten; güneşi, ayı ve yıldızları emrine boyun eğmiş durumda yaratan Allah’tır. Bilesiniz ki, halk da emir de (yaratma ve yönetme) yalnız O’na aittir. Âlemlerin rabbi olan Allah yüceler yücesidir.

A'râf suresi 54. ayet tefsiri nedir?

A'râf suresi 54 ayet Türkçesi sayesinde bu ayette anlatılmak istenen anlaşılabilir. Ancak tek başına yeterli değildir. Ayetin tefsirine bakarak daha detaylı bir analiz yapılabilir. Çünkü tefsirde, ayette anlatılan olayın ayrıntılarına girilir ve daha anlaşılır olması sağlanır. A'râf suresi 54. Ayet tefsiri aşağıdadır:

Kur’an-ı Kerîm’de Allah’ın fiilleri için kullanılan yevm (gün) kavramını yirmi dört saatlik zaman süresi şeklinde anlamamak gerekir. Nitekim başka âyetlerde O’nun fiilleri hakkında yevm kelimesi “an” mânasında kullanıldığı gibi (Rahmân 55/29), Allah’ın katındaki bir günün insanların hesaplarına göre 1000 yıl tuttuğu da ifade edilmiştir (Hac 22/47; Secde 32/5; ayrıca bk. Meâric 70/4). Her ne kadar âyetteki altı günü, dünya günüyle altı gün diye anlayanlar olmuşsa da, gökler ve yer yaratılmadan önce günden söz edilemeyeceği için, bilhassa bazı çağdaş tefsirlerde –kâinatın yaratılışıyla ilgili yeni teoriler dikkate alınarak– bu altı günü, her birinin ne kadar süre devam ettiğini ancak Allah’ın bildiği “altı devir” diye anlamanın daha münasip olduğu belirtilir. Esasen an, nokta gibi boyutsuz bir zamandır; aynı şekilde sonsuzluk da boyutsuzdur. Böylece sonsuz varlık için an da sonsuzluk da birdir. Buna göre sonlu ve sınırlı varlıklar için düşünebildiğimiz boyutlu ve sınırlı zaman dilimlerini Allah ve O’nun fiilleri hakkında düşünmemiz mümkün değildir. Bu sebeple yaratıcı-yaratılan ilişkisinin söz konusu olduğu konumlarda zaman kavramlarını daima yaratılan açısından dikkate almak gerekir.

Fahreddin er-Râzî, Allah’ın gökleri ve yeri altı günde yarattığını bildiren ifadelerden özetle şu sonuçları çıkarmıştır:

a) Evrenin altıdan daha az veya daha çok zaman diliminde yaratılması aklen mümkün olduğuna göre, onun bu zaman dilimi içinde yaratılmasını tercih eden özgür bir belirleyici vardır ki o Allah’tır. Evrendeki bütün varlıkların var oluşlarını, diğer nitelik ve işlevlerini belirleyen de aynı güçtür.

b) Allah Teâlâ her ne kadar eşyanın tamamını bir defada yaratmaya kadirse de, bu takdirde bütünüyle oluşun tesadüfen vuku bulduğu düşünülebilirdi. Halbuki eşyanın, maslahat ve hikmete uygun olarak peş peşe ve birbiriyle ilişki halinde yaratılması ezelî, hikmetli, kudretli ve merhametli yaratıcının yaratma fiiline daha güçlü bir şekilde delâlet eder.

c) Âyetteki “gökler ve yer” ifadesi, onlardaki öteki varlıkları da kapsar. Nitekim başka âyetlerde bu hususa işaret edilmiştir (meselâ bk. Furkan 25/59; Rûm 30/8; Duhân 44/38).

d) Her ne kadar başka bir âyette “Ve bizim buyruğumuz tektir, göz açıp kapayıncaya kadar olup biter” (Kamer 54/50) buyurulmuşsa da bu, evrenin altı devirlik bir yaratılış sürecinden geçtiği ifadesine ters düşmez. Çünkü bu âyetteki bir tek kelimelik buyruk, tek tek varlıkların oluş veya yok oluşuyla ilgilidir; ayrıca bu, emrin mutlaka gerçekleşeceğine de işaret eden bir ifade tarzıdır.

e) Âyette düşünen kimseler için şöyle bir uyarı vardır: “Şüphesiz ki rabbiniz, gökleri ve yeri altı günde yaratan ... Allah’tır.” Yani sizi terbiye eden, bedenen ve zihnen geliştiren, sizi iyilik ve faydalara ulaştıran, kötülüklerden koruyan O’dur; O’nun güç ve bilgisinin, hikmet ve rahmetinin mükemmelliği bu muazzam varlıklar ve olaylar âlemini yaratacak, o âleme her türlü fayda ve iyilikleri yerleştirecek kadar üstündür. Buna rağmen insan nasıl olur da O’nu bırakıp da sıradan varlıklardan iyilikler bekler ve mutluluğu başkasına yönelerek aramaya kalkışır!

Sözlükte istivâ “bir konuda iki şeyin birbirine eşit olması”, “alâ” edatıyla kullanıldığında ise “karar kılmak, yükselmek, yüksek olmak, yüksek bir yere kurulmak” gibi anlamlara gelir. Arşın sözlük anlamı “tavan”dır. Bu anlamdan hareketle bir zeminden, mekândan veya makamdan daha üstte, daha yukarıda olan mekân veya makama arş denilmiştir. Ancak istivâ kelimesi istiare veya temsil yoluyla “üstün bir konumda hükmedip yönetme”; arş ise yine aynı yolla “en üstün yönetim ve hükümdarlık mevkii” anlamında kullanılır. Buna göre “istevâ ale’l-arş”ın anlamı “Arşa yükselip kuruldu” demekse de, bütün müfessirler bunu fiziksel ve cismanî mânada anlamamak gerektiğinde ittifak etmişlerdir. Bununla birlikte, Selef denilen ilk dönem âlimleri, genel tefsir metotlarının gereği olarak, âyetin verdiği bilgiye tartışmasız inanıp te’vil ve yoruma gitmemek, asıl anlamını Allah’a havale etmek gerektiğini savunurlar. Nitekim İmam Mâlik’e “arşa istivâ”nın ne anlama geldiği sorulduğunda “İstivâ mâlûm, keyfiyeti meçhul, buna inanmak zorunlu, soru sormak da bid‘attır” dediği rivayet olunur (İbn Kudâme, Lüm‘atü’l-i’tikad, İstanbul 1981, s. 15; Şevkânî, II, 243). Ancak, sonraki müfessirler, müslümanlar arasında antropomorfik (cismanî ve insan benzeri) bir tanrı anlayışının yaygınlaşmasından kaygı duydukları için “arşa istivâ”yı “Allah’ın, bütün mevcudattan üstün ve aşkın bir hâkim-i mutlak olarak evrene ve evrendeki her şeye hükmetmesi; evreni ve onda bulunanları en üstün, en mükemmel bir şekilde düzenleyip yönetmesi; bilgisi, iradesi ve gücüyle bütün varlık ve olayları kuşatması” gibi anlamlarda yorumlamışlardır (“altı gün” ve “arşa istivâ” konusunda daha geniş bilgi için bk. Râzî, XIV, 96-117; Elmalılı, III, 2171-2185; İbn Âşûr, VIII/2, s. 158-167).

Âyetin devamında Allah’ın arşa istivâsının yani yücelerden yüce olup bütün evreni hüküm ve tasarrufunda bulundurduğunun kozmolojik bir kanıtı olmak üzere, açık bir ifadeyle (bi’l-ibâre) “O’nun geceyi, durmadan kendisini kovalayan gündüze bürüyüp örttüğü”, işaret yoluyla da (bi’l-işâre) gündüzü gecenin üzerine örttüğü; kezâ güneşi, ayı ve yıldızları buyruğuna boyun eğdirdiği belirtilmektedir. Böylece dünyanın dönüşüyle gece ve gündüzün birbirini izlemesinin; güneş, ay ve yıldızlardaki oluşma ve değişmelerin, bunlarla ilgili “tabiat kanunları” denilen yasaların –determinist teorilerde ileri sürüldüğünün aksine– tabiatın özünden kaynaklanmadığı; aksine Allah’ın kusursuz bilgi, irade, kudret ve hikmetinin eserleri olduğu ortaya konmaktadır. Çünkü “halk (yaratma) da emir (yönetme) de yalnız O’na aittir.” Bazı eski tefsirlerde âyetin bu cümlesi dikkate alınarak, evrendeki bütün varlık ve olaylar “halk âlemi” ve “emir âlemi” diye ikiye ayrılır. Cismanî varlıklarla bunlar arasındaki fiziksel ilişkiler halk âlemi, melekler ve ruhlar gibi mânevî varlıklarla bunların ilişkileri de emir âlemi içinde değerlendirilir. İslâm düşüncesinde bunların ilkine “şehâdet âlemi”, ikincisine “melekût âlemi” de denmektedir. Ancak buradaki “halk ve emir”i her iki âleme de genelleştirmek daha isabetli olur. Buna göre, maddesiyle mânasıyla her şeyi var eden de O’dur, buyuran da O’dur; yaratma ve yönetme O’na aittir; varlık O’nun halkı, varlığın kanunları O’nun emridir; madde ve mâna, beden ve ruh, mülkiyet ve tasarruf hep O’nun eseri ve düzenlemesi olup O’nun eksiksiz ilmi, hür iradesi ve sınırsız kudretiyle varlık ve işlerlik kazanmaktadır. Esasen âyetin başındaki rab ismi bütün bunları içerecek kadar mâna zenginliği taşıdığından daha sonraki bilgiler bu ismin açıklamalarından ibarettir. Âyetin sonundaki “Âlemlerin rabbi olan Allah yüceler yücesidir!” meâlindeki ilâhî beyan da bunu göstermektedir.

Tebâreke fiilinin aslı olan bereket hem “devamlılık ve süreklilik” hem de “en üstün ve en güzel eserler vücuda getirme” anlamına gelir. Buna göre âyetin son cümlesi, Allah’ın yücelik ve ululuğu yanında, evrenin yaratıcısı, sahip ve mâliki olduğunu; bundan önce geçen “lehü’l-halk” ifadesi Allah’ın evrendeki hayır ve bereketlerle dolu olan nizamın kurucusu, “lehü’l-emr” ifadesi de yine O’nun bütün bunların yöneticisi olduğunu; bu arada insanı da O’nun yaratıp yükümlü kıldığını, dolayısıyla Allah’ın buyruğunun her şeyin üstünde tutulması gerektiğini belirtir. Özellikle âyetin başında yer alan “rabbiniz ...” şeklindeki hitapla Allah’ın insanı muhatap almaya değer görmesi; ayrıca, “elâ” ünlemiyle âyetteki hikmetlere insanların dikkatinin çekilmesi, donatıldığı özel nitelikleriyle insanoğlunun evrendeki seçkinliğine delâlet eder. (Kaynak: Kur'an Yolu Tefsiri Cilt: 2 Sayfa: 535-537)

A'râf suresi 54. ayet fazileti nedir?

A'râf suresi 54 ayet fazileti ve sırları ile öne çıktığı için pek çok mümin tarafından merak edilir. Ezberlenmek istemesinin nedenlerinden biri de bu faziletlerden faydalanmaktır. A'râf suresi faziletleri şu şekilde sıralanabilir:

  • A'râf suresini okuyan kişilerin evhamdan ve vesveseden kurtulacağı söylenir.
  • Akşam namazından sonra A'râf suresini okumanın, ilmi artırdığı söylenir.
  • Sıkıntıdan kurtulmak ve işlerin rast gitmesi için A'râf suresinin okunması buyrulmuştur.
  • A'râf suresini okuyan kimseler dünya hayatında mutlu olurken ahiret hayatında da mutlu olmayı garantilemiş olur.
  • A'râf suresini okuyan kişilerin kazancı bol olur ve bereketlenir.

A'râf suresi 54. ayeti niçin okunur?

A'râf suresinin 54. ayetinin neden okunduğu merak edilmektedir. Çünkü çok faziletli bir suredir. A'râf suresi sihir, büyü ve nazardan kurtulmak, kazancı artırmak, sıkıntılardan kurtulmak, ilmi artırmak, iki kişiyi barıştırmak, uyku ihtiyacından kurtulmak için okunabilir.

Express


En Çok Aranan Haberler